Nieuws

Vaccineren of titeren

De laatste jaren is er een nieuwe trend in vaccinatie land, het titeren van honden.
Waar vroeger onze honden en katten jaarlijks een “grote cocktail” kregen, wordt tegenwoordig meer en meer “op maat” gevaccineerd.
Laten we beginnen bij de basis.

Wat is vaccineren?
In feite doen we niets anders dan een dier middels een injectie of neusspray (Kennelhoest/Bordetella) besmetten met verzwakte of dode kiemen. Het dier bouwt hierna weerstand op tegen deze kiemen. De weerstand wordt opgebouwd op 2 manieren. Enerzijds ontstaat er humorale immuniteit, dat is weerstand door antilichamen. Deze antilichamen (per ziekteverwekker is er een groep antilichamen) valt een het lichaam binnenkomende ziekteverwekker meteen aan en daardoor krijgt deze kiem niet de kans zich in het lichaam te vermeerderen en de gastheer ziek te maken.

De andere vorm van immuniteit die ontstaat is cellulaire immuniteit. Hierbij worden er herinneringscellen aangemaakt, die in het lichaam aanwezig zijn en actief worden en zich vermeerderen als er een ziektekiem binnenkomt waar deze cellen een herkenningsmechanisme voor hebben opgebouwd. Deze cellen kunnen met bepaalde stoffen de ziektekiemen doden en vervolgens kunnen ze de kiemen opruimen.
Het is al heel lang mogelijk om met een laboratorium test in het bloed van een mens of dier de hoeveelheid antilichamen(titer) tegen een bepaalde ziektekiem te bepalen.

Tegenwoordig zijn deze testen ook beschikbaar als sneltest in onze Dierenkliniek.
De cellulaire immuniteit kunnen we niet bepalen.

In het standaard vaccinatie schema worden puppy’s op 6 weken leeftijd ingeënt tegen Hondeziekte en Parvo. Op 9 weken tegen de ziekte van Weil en Parvo en op 12 weken krijgen ze de “cocktailvaccinatie” tegen Hondeziekte, Hepatitis of HCC, Parvo en de Ziekte van Weil.

Als de hond 1 jaar oud is, wordt weer de cocktailvaccinatie toegediend en vervolgens wordt er 2 jaar achter elkaar alleen tegen de ziekte van Weil gevaccineerd en op 4-jarige leeftijd wordt de cocktailvaccinatie weer toegediend.

Eventueel kan er op 12 weken en daarna jaarlijks ook gevaccineerd worden tegen Kennelhoest, Bordetella.
In mijn ogen is dit een heel goed en veilig vaccinatie-schema. Het is opgesteld door onafhankelijke wetenschappers en het werkt in de praktijk goed.

Er zijn mensen die erg huiverig zijn voor het toedienen van medicijnen en vaccins en die liefst zo min mogelijk willen vaccineren. Er zijn onderzoeken waaruit blijkt dat er een verband is tussen het vaccineren en het optreden van bepaalde ziektebeelden. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat de bijwerkingen slechts zeer zelden optreden. Gerapporteerd is een score van 0,004% aan bijwerkingen na vaccinatie. Vaak zijn dit onschuldige lichte reacties. Maar ook de onderbuik telt mee en als een eigenaar liever minimaal wil vaccineren, dan is daar een verantwoorde mogelijkheid voor.

Het titeren
Tegenwoordig kan men door te ‘titeren’ onderzoeken of je hond goed beschermd is tegen de belangrijkste ziektes en zijn er nu mogelijkheden om af te wijken van het standaard vaccinatie schema.
Met titeren wordt bedoeld dat we in het bloed van uw hond kunnen bepalen hoeveel antistoffen er zijn tegen Hondeziekte, Parvo en HCC (besmettelijke leverziekte). Het is nog niet mogelijk om de hoeveelheid antistoffen tegen de Ziekte van Weil (Leptospirose) en Bordetella (Kennelhoest) te meten.

Aangezien de Ziekte van Weil in ons waterrijke landje nog regelmatig voorkomt en zeer ernstige ziektebeelden met soms dodelijke gevolgen kan opleveren, is het sowieso verstandig om deze vaccinatie jaarlijks wel toe te dienen. Is uw hond volgens het gangbare vaccinatie schema tevens toe aan een enting tegen Hondeziekte, Parvo of HCC dan kan ook besloten worden de titer van antilichamen tegen deze ziektes te bepalen.

Inmiddels is gebleken dat deze serologische testen, mits correct uitgevoerd, betrouwbaar geacht worden voor de praktijk. Er is een sterk verband tussen de aanwezigheid van antistoffen en de mate van bescherming. Er kan echter geen harde garantie gegeven worden over de beschermingsduur na het vinden van een positieve titer. De testen zijn niet bedoeld en geschikt om een exact vaccinatie interval te bepalen.
Maar omdat bekend is dat antilichamen bij honden 3 jaar aanwezig blijven wordt in de praktijk na een test, waarbij voldoende hoge titers tegen bovengenoemde 3 ziekte bepaald zijn de volgende test pas na 3 jaar uitgevoerd. Daarna wordt geadviseerd om de test jaarlijks uit te voeren.

Het is in principe ook mogelijk om deze test bij pups te onderzoeken, wanneer het optimale vaccinatie moment is voor de eerste enting. Vaak zou dit later kunnen dan op de gebruikelijke 6 weken. Maar omdat de antilichamen die de pup van zijn moeder heeft meegekregen (maternale immuniteit) veel minder lang aanwezig blijven, is het nodig om de pup vanaf 6 weken iedere 2-3 weken te onderzoeken. Bloedprikken bij pups is niet altijd even gemakkelijk en zal ze vaak angstig maken voor de dierenarts. Hier verdient het toepassen van het basis vaccinatieschema de voorkeur.

Schematisch en concluderend kan het volgende schema worden aangehouden:

• 6 weken leeftijd: Hondeziekte en Parvo vaccinatie
• 9 weken leeftijd: Ziekte van Weil en Parvo vaccinatie
• 12 weken: Hondeziekte, Parvo, Ziekte van Weil en HCC (besmettelijke leverziekte) = Cocktailvaccinatie
• 1 jaar leeftijd: Cocktail of Ziekte van Weil en Titeren. Dan in principe alleen tegen Hondeziekte, Parvo en HCC vaccineren als de titer laag is.
• 2 jaar: alleen Ziekte van Weil
• 3 jaar: alleen Ziekte van Weil
• 4 jaar: Ziekte van Weil en idem als op 1 jaar. Zijn de waardes van de titer hoog, dan kan er weer 2 jaar alleen tegen Ziekte van Weil gevaccineerd worden.
• 5 en 6 jaar: Ziekte van Weil
• 7 jaar: Ziekte van Weil en Titeren. Zijn de titer waardes nog hoog dan wordt geadviseerd om vanaf nu jaarlijks te titeren.

Na een eventuele cocktail vaccinatie kan dan weer 3 jaar gewacht worden met het uitvoeren van de volgende test, etc.

Met dank aan:
Dierenkliniek Putten, 
Daan Kranendonk

Een zoon van Melissa!

Coronavirus bij honden

Het coronavirus dat momenteel veel gevolgen heeft voor ons mensen, is één van vele soorten coronavirussen die voorkomen op de wereld. 
Wist u dat er bij dieren ook veel verschillende coronavirussen bestaan, die voor allerlei verschillende ziektes zorgen? Gelukkig zijn het vrijwel altijd milde verschijnselen die vanzelf over gaan. 

Het COVID-19 virus, het coronavirus dat momenteel alle ellende bij mensen veroorzaakt, wordt niet overgedragen op onze huisdieren. Van oorsprong is het virus wel afkomstig van een dier. Het virus is namelijk gemuteerd (verandering van het genetisch materiaal van het virus) van een vleermuizen-corona tot een voor mensen besmettelijk virus. Muteren doen virussen vaker. Ook bij de hond en kat, zoals u verderop in dit stuk zult lezen. Bij honden bestaan er twee groepen van het canine (Latijn voor ‘hond’) coronavirus. 

Groep 1 is één van de meest voorkomende oorzaken van diarree bij puppy’s. De diarree is heel besmettelijk, maar geeft milde klachten, en pups genezen vanzelf binnen een paar dagen. Er bestaat een heel zeldzaam voorkomende variant op het groep-1 virus die ernstige ziekte bij pups veroorzaakt: na besmetting worden alle organen in het lichaam aangedaan en zal vrijwel altijd sterfte optreden. Gelukkig is het zo zeldzaam dat dit nog maar een paar keer ter wereld is gezien. 
Groep 2 corona bij honden is één van de veroorzakers van verkoudheid bij honden, ook wel kennelhoest genoemd. Het geeft vaak milde verkoudheidsklachten. Soms geeft het zelfs geen klachten terwijl de hond het virus wel verspreidt, en het is hartstikke besmettelijk. In zeldzamere gevallen heeft kennelhoest wel ergere symptomen, zoals longontsteking, maar dan spelen er vaak ook andere veroorzakers van kennelhoest mee (andere virussen en vaak ook bacteriën). Dit ziektebeeld lijkt dus een beetje op het COVID-19 virus, maar het verschijnselen en verspreiding zijn veel minder erg dan bij mensen. 
.  

Kortom, coronavirussen komen veel voor bij honden maar veroorzaken, in tegenstelling tot COVID-19, alleen bij heel zeldzaam voorkomende mutaties voor echte problemen. 
Bron: Dierenkliniek Putten.

Bij Laboklin is nu een DNA onderzoek mogelijk om de Dobermann te onderzoeken op Copper Toxicosis/ Koperstapelingsziekte.

Chronische koperstapeling (ophoping van koper in lever)

Beschrijving

In een gezonde hond komt koperstapeling niet voor, omdat eiwitten in de lichaamscellen en in het bloed de overmaat aan koper wegvangen en uitscheiden. Dit doen ze door te binden aan koper. Bij een aantal hondenrassen komt een genetische afwijking voor waardoor deze eiwitten niet goed functioneren. Het koper wordt niet gebonden, waardoor het zich opstapelt in de lever. Koper is zeer giftig voor de lever en veroorzaakt directe celschade. Als gevolg van deze celschade in de lever vindt er een ontstekingsreactie plaats om de beschadigde cellen op te ruimen, de lever raakt hierbij chronisch ontstoken. 

De verschijnselen zijn niet heel specifiek: slecht eten, braken, vermageren, verminderd uithoudingsvermogen en lusteloosheid. Ook geelzucht en neurologische verschijnselen zijn mogelijk wanneer een groot deel van de leverfunctie verstoord is.

Diagnose

De diagnose wordt gesteld op basis van de verschijnselen en bevindingen bij het lichamelijk onderzoek, aangevuld met bloedonderzoek voor leverwaarden en een echografie van de buik. Een biopt van de lever moet worden genomen om de oorzaak te kunnen achterhalen. Voor de Labrador Retriever is er (in Verenigde Staten) een DNA-test beschikbaar voor één bepaalde genmutatie die tot deze aandoening leidt. 

Behandeling

De behandeling is erop gericht om het koper weg te nemen en bestaat uit medicijnen die het koper binden en via de urine afvoeren. Ook krijgt de hond een speciaal voer waarin minder koper zit.

Wat is laparoscopisch steriliseren?
Laparoscopie is een ‘kijk’operatie. De dierenarts kijkt in de buik van uw dier met behulp van een camera. Deze camera is gekoppeld aan een groot beeldscherm. Met laparoscopisch steriliseren verwijderd de dierenarts de eierstokken middels een kijkoperatie.

“Klassieke” (ouderwetse) sterilisatie

• Een lange wond van 2 cm tot 10 cm.
• Wondgrootte is afhankelijk van de diergrootte.
• Risico op wondproblemen, bv door likken, bijten.

De eierstokken worden UIT de buikholte omhoog getrokken en met hechtdraad geknoopt. Trekken aan de eierstokken is pijnlijk.

Bij grote honden met diepe borsten is het soms moeilijk om de eierstokken te visualiseren, omdat ze vaak diep liggen.

• Dikke honden en oudere teefjes hebben veel meer buikvet en dat maakt steriliseren lastiger.
• Bij afwijkingen van de baarmoeder is de “klassieke” sterilisatie de enige optie.

Laparoscopische sterilisatie

• 3 wondjes: 1 van 1 cm en 2 van 1/2 cm.
• Wondgrootte onafhankelijk van diergrootte.
• Amper wondproblemen.

De eierstokken worden IN de buikholte met speciale apparatuur verwijderd: een camera, een grijptang om de eierstok te pakken en een diathermie hiermee branden we de bloedvaten dicht. Er wordt dus niet aan de eierstokken getrokken (minder pijnlijk) en ze worden niet afgebonden met hechtdraad.

Visualisatie van de buikinhoud en de eierstokken zijn zeer duidelijk te zien, omdat er met een camera met vergroting gewerkt wordt.

• Vet is ook niet ideaal voor laproscopische sterilisaties.
• Oudere honden hebben meer kans op afwijkingen van de baarmoeder. Als de baarmoeder alsnog verwijderd moet worden, kan dat niet met een laparoscopische sterilisatie.

met dank aan Dierenkliniek Putten.

* WAARSCHUWING *

Op meerdere websites worden Vetranquil tabletten aangeboden tegen angst voor vuurwerk en harde knallen. Vetranquil is echter een narcosemiddel waarbij de dieren het geluid heel scherp kunnen waarnemen, maar niet kunnen reageren doordat hun spieren verslapt zijn. Daarnaast mag het absoluut niet gegeven worden bij dieren met epilepsie.

Koop dit middel dus a.u.b. NIET! Overleg met uw dierenarts wat u het beste kunt geven tegen vuurwerkangst bij uw dier.

Mooi evenement bij de SDN, op 15 maart 2020 komt Mario Verslype ( 6 voudig wereldkampioen) voor afdeling B ( IGP) in Veenendaal. Aanmelden via de site van Sport Dobermann Nederland.

De SDN kalender is weer gevuld 12 mooie pagina’s !!!

te bestellen bij Sport Dobermann Nederland.

Vuurwerk, moet een bange hond worden genegeerd of gesteund?
Het duurt nog een paar weken, en dan begint voor veel huisdieren weer een vervelende periode… de aanloop naar oud en nieuw. Er zijn ontzettend veel huisdieren die als de dood zijn voor het geknal en de lichtflitsen. Er zijn honden die vanaf het horen van de eerste knal van het jaar weigeren om ook maar een stap buiten te zetten wanneer het donker is.
Maar er zijn ook honden die op een wat subtielere manier proberen duidelijk te maken bij hun baasje dat ze het spannend of zelfs eng vinden. Ze willen graag dichtbij hun baasje zitten, proberen oogcontact te maken of kruipen zelfs bij hun baasje op schoot. Het is belangrijk dat u uw hond op zo’n moment niet negeert, want dat kan het probleem erger maken. Op zo’n moment heeft uw hond echt uw steun nodig om de situatie door te komen.
Vroeger werd altijd geadviseerd om de hond te negeren als hij bang was voor vuurwerk. Veel mensen denken dat als ze een hond steunen, ze de angst belonen en daardoor verergeren. Maar angst is geen gedrag, het is een emotie. En emoties kan je niet aan- of afleren. Door steun te geven laat u zien dat u er voor uw hond bent, en hem de situatie door te helpen waardoor hij de volgende keer misschien minder bang is. Steun geeft een gevoel van veiligheid en dat is juist belangrijk op het moment dat de hond bang is.
Maar hoe geeft u als eigenaar steun aan uw hond? Het is natuurlijk niet de bedoeling dat u hem gaat betuttelen. Er is een groot verschil tussen steun bieden en betuttelen of troosten. Steun geven kan door uw hond zachtjes op zijn flank te aaien en hem gerust te stellen door zacht tegen uw hond te praten. Help uw hond de situatie door en geef hem de steun en veiligheid zolang hij die op dat moment nodig heeft.
Is er een oplossing voor vuurwerkangst?
Vuurwerkangst is een serieus gedragsprobleem. Gelukkig is er wel iets aan dit probleem te doen. Het is belangrijk dat u niet te lang wacht om er mee aan de slag te gaan. Hoe meer negatieve ervaringen uw hond meemaakt, hoe lastiger het is!
De oplossing op korte termijn is medicatie of andere ondersteunende middelen. Deze onderdrukken de angst tijdelijk, maar lost het probleem niet op. Er moet dus ook iets op lange termijn worden gedaan. Maar dit wil niet zeggen dat de korte termijn oplossing niet belangrijk is. Als de angst niet onderdrukt wordt, verergerd de angst elk jaar. Voor honden met (extreme) vuurwerkangst bestaat de oplossing soms uit een combinatie van medicatie en het trainen. Het trainen met vuurwerkgeluiden is een oplossing op lange termijn.
Vuurwerktraining voor angstige honden moeten gestart worden als er nog geen vuurwerk wordt afgestoken. Dit houdt in dat er uiterlijk in oktober gestart kan worden. Dit kan het beste worden gedaan met een CD met vuurwerkgeluiden. Het is wetenschappelijk aangetoond dat deze manier van training zinvol is. Maar vuurwerk is niet alleen geluid, er komt nog veel meer bij kijken zoals de flitsen en de geur. Het is dus ook belangrijk dat deze prikkels ook mee worden genomen in de training. Wanneer uw hond extreem bang is voor vuurwerk is het raadzaam om niet zelf aan de slag te gaan, maar een gedragstherapeut in te schakelen.

Tijdens de jaarwisseling is het belangrijk rekening te houden met het volgende:
• Laat uw hond aan het begin of halverwege de avond zijn behoeft doen, ga niet naar buiten tijdens de jaarwisseling.
• Laat uw hond alleen aangelijnd uit en voorzie de halsband van uw naam en telefoonnummer.
• Sluit de gordijnen zodat de hond geen last heeft van lichtflitsen en zet de radio of TV iets harder.
• Zorg voor voldoende afleiding. Geef iets heel erg lekkers zoals een kluif of doe een snuffelspel.
• Als de hond weg wil kruipen, laat hem dan zijn gang gaan.
• Steun de hond wanneer die dag nodig heeft, maar ga niet betuttelen!
• Ondersteunende middelen kunnen heel belangrijk zijn voor het welzijn van angstige dieren. Zonder medicatie wordt de jaarwisseling weer als een trauma ervaren en verergert het probleem elk jaar weer.
• Neemt contact met u dierenarts op voor een goed advies met betrekking tot vuurwerkmedicatie.

Mogen honden pepernoten eten? Jazeker, wel speciale hondenpepernoten! Die bak je zelf in 20 minuten met onderstaand pepernotenrecept! De ingrediënten heb je waarschijnlijk al in huis. Je gebruikt het gruis wat overblijft uit een zak hondenvoer en een ei om het te binden.
Pepernoten bakken met gruis
Pepernoten bakken voor honden is de oplossing voor één van de meest gehoorde klacht over hondenvoeding: ” Er blijft altijd gruis achter in de zak”. Je vind vooral veel gruis in zakken met geperste hondenbrokken.
Pepernoten recept
Ingrediënten:
Gruis van geperste hondenvoeding
1 ei
Benodigdheden:
Oven
Mixer of garde
Snijplank
Bakpapier
Mes
Sinterklaasmuziek (optioneel)
Bereidingswijze:
Meng het gruis en het ei met een garde of mixer.
Maak van het mengsel een grote bal, door middel van kneden met de hand.
Maak van de grote bal kleinere balletjes in de grootte van de pepernoot die jij wilt. Snijd de balletjes met een mes doormidden.
Leg de pepernootjes op het bakpapier en bak ze 10 minuten in de oven op 150 ˚C
Even laten afkoelen en klaar zijn de pepernoten!
Welke voeding is geschikt?
Voor het maken van de pepernoten kan elke soort geperste hondenvoeding worden gebruikt.